dinsdag 4 augustus 2015

Hoe je ging...




En dag kantelt, zomaar, naar nacht.
Zo plots.
Met open ogen,
wellicht nog het laatste beeld
verstard
gedoofd (of misvormd?) door een volle traan
de laatste nog
die het vuur smoort
en droogt
heel langzaam
zo tergend pijnlijk langzaam
op haar verkillende, nog warme huid

Daar stierven ze
haar woorden
gesmoord in bloed en al
en ongesproken...
maar jarenlang gezwegen en gedacht
gevoeld ook
in handen, en mond, en grote armen
in adem die niet sprak maar altijd gaf...


En zij
zij kijkt (in mijn hoofd) naar mij
en weet
mijn kind heeft heimwee




Ik mis je nu. En nu. En nu. En nu. En nu.
Elk moment weer...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen